hathai

กว่า  5 ปีแล้ว....ที่ฉันก้าวย่างออกจากรั้วมหาวิทยาลัยด้วยใจหมายมั่นว่า ความรู้และไฟอันแรงกล้าที่คุกรุ่นอยู่ในการจะเป็นแรงขับเคลื่อนให้สังคมอยู่ดีเป็นสุข เพราะ "ฉัน"

ด้วยความคิดเช่นนี้ฉันจึงคิดว่า การก้าวเดินออกจากรั้วมหาวิทยาลัยโดยไม่ผ่าน "พิธีกรรมปลุกเสก" การเป็น "บัณฑิต" ไม่อาจหยุดยั้งการช่วยเหลือสังคมของฉันได้

การปฏิเสธไม่เข้าร่วมพิธีประศาสตร์ปริญญาบัตรจึงก้าวเข้ามาในห้วงความคิด

ทั้ง ๆ ที่แม่และพ่อ อยากเห็นลูกสาวเพียงคนเดียว "ใส่ชุดครุยรับปริญญา" และขอร้องให้ฉันเข้าพิธีรับปริญญา แต่ฉันก็ยืนกรานว่า "ถึงแม้หนูไม่ได้เข้าพิธีรับปริญญาแต่ก็เป็นบัณฑิตได้ไม่ใช่เหรอ"

โดยเรื่องนี้ "พ่อ" ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ส่วน "แม่" นั้นเข้าใจทุละปรุโปร่งถึงความเป็นตัวฉัน

เมื่อเป็นเช่นนี้แม่จึงไม่ดื้อดึงที่จะขอให้ฉันเดินเข้าไปในพิธีปลุกเสกการเป็นบัณฑิต!!!

และเมื่อได้ใช้ชีวิตจริง...นอกรั้วมหาวิทยาลัย..ฉันก็รู้ได้ว่า การปฏิเสธ "ระบบ" และ "ขนบ" ไม่ได้เรื่องแปลก เพราะในชีวิตจริง...มันมีขนบอีกมากที่เราไม่จำเป็นต้องเดินตาม มีอีกหลายเส้นทางที่สำคัญมากกว่าการเดินตามรอยของผู้มาก่อนแล้วกำหนดกติกาขึ้นมา

อีกทั้งยังได้รู้ว่าการศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย มิใช่สิ่งสำคัญทั้งหมดของชีวิต

มหาวิทยาลัยเป็นเพียงสถานที่ให้เรียนรู้ความเป็นจริงเพียงส่วนเดียวเท่านั้น

แต่วันนี้น้องสาวคนหนึ่งที่ฉันบังเอิญได้รู้จักเธอบนโลกไซเบอร์แห่งนี้ กำลังจะเรียนรู้สัจจะธรรมข้อหนึ่งของชีวิต ฉันจึงไม่อยากขวางกั้นความคิดอิสระของเธอ

อยากบอกเธอเพียงว่า "ขอให้มองใบปริญญาเป็นเพียงแค่ทางผ่านเท่านั้น อย่ายึดติดให้มาก แต่อยากให้เธอมองไปข้างหน้าเพื่อเดินหาปริญญาชีวิต"

และก็หวังว่า เธอจะสามารถจัดการกับทางเดินนั้นได้ เป็นกำลังใจให้เธอกล้าคิด กล้าตัดสินใจบนทางเดิน

"congraturation" จ๊ะน้องริน